Jak rozmawiać z dzieckiem i nastolatkiem? Porady psychologa z wodzisławskiej Dziupli

Wszyscy się różnimy, a więc inaczej patrzymy na ogólnoświatowe problemy związane z pandemią. Pamiętajmy natomiast, aby racjonalnie podchodzić do wszystkich napływających informacji mass mediów.

Oto kilka wskazówek, które mogą pomóc w rozmowie z dzieckiem i nastolatkiem:

Obserwujmy – siebie i domowników - nie tylko pod kątem zarażenia, ale i tego, jak emocjonalnie radzimy sobie z otaczającą nas rzeczywistością. Jak z tym wszystkim radzi sobie dziecko? Czy dopytuje? Czy martwi się o najbliższe osoby? Nie bagatelizujemy i nie unikajmy ale też nie nakręcajmy rodzinnych rozmów na temat koronawirusa.

Bądźmy gotowi do udzielania odpowiedzi – przygotujmy sobie zestaw kilku rzetelnych faktów, którymi możemy się podzielić z naszym dzieckiem. Czasem trzeba będzie powtórzyć je wielokrotnie – dzieci lubią upewniać się, że to co mówimy jest prawdą. Musisz pamiętać, że dziecko traktuje Cię jak ważne źródło informacji – dlatego staraj się nie złościć na jego pytania (np. czy wszyscy umrzemy, jak długo potrwa epidemia). Nikt z nas nie wie jak długo to wszystko będzie trwało ale warto również, o swojej niewiedzy informować dziecko – to buduje zaufanie. Przekazujmy sprawdzone informację, dotyczące postępowania na wypadek ewentualnego podejrzenia zachorowania.

Rozmowa – przede wszystkim rozmawiajmy z dzieckiem o lęku i niepokoju. Pokazujemy jak radzimy sobie w tej trudnej sytuacji (np.: czytanie książek, rysowanie, oglądanie komedii, gry). Pytajmy co im pomaga? Zadbajmy o ich potrzeby. Zaplanujcie czas, który spędzicie razem oraz czas który każdy z Was spędzi osobno. Zachęcajcie do nadrobienia zaległości szkolnych – proponując swoją pomoc.

Wytłumacz cel ograniczeń – szczególnie nastolatkom. Mogą mieć poczucie, że ich podstawowe prawa zostały złamane w szczególności ograniczanie wolności. Rozmawiaj z nimi o tym. Pokaż jak przebiegały inne, podobne epidemie.

Technologie – aktualnie bardzo się przydadzą ale w dalszym ciągu pamiętajmy o ograniczeniach czasowych i kontroli rodzicielskiej.

Bądźmy odpowiedzialni – dajmy przykład, pokażmy że jesteśmy wrażliwi na potrzeby innych i odpowiedzialni za rodzinę, przyjaciół i ludzi nas otaczających.

Stosuj się do zaleceń – nad tym masz kontrolę! A co najważniejsze pewność, że ty zrobiłeś wszystko co w Twojej mocy aby uchronić się przed zachorowaniem.